غار چال نخجیر

چگونگی دسترسی به غار : استان مرکزی , دلیجان , 11 کیلومتری شرق دلیجان به سمت نراق. از دلیجان که به سمت نراق حرکت می کنیم با کمک تابلو های موجود در مسیر به راحتی پس از طی 11 کیلومتر به پارکینگ غار می رسیم

                                      H : 1641

تجهیزات مورد نیاز جهت بازدید : نیاز به تجهیزات خاصی ندارد داخل غار چراغ کشی شده است

مدت لازم جهت بازدید از درون غار : یک ساعت و نیم

درجه ی سختی : بسیار آسان , می توان باتمام اعضای خانواده از این غار بازدید کرد

طول غار : 1200 متر آن اماده ی بازدید عموم شده است , طول کلی غار به گفته ی مسئولین غار 10 یا 12 کیلومتر است

ویژگی های غار چال نخجیر : این غار شامل سه طبقه است , طبقه ی زیرین دریاچه ای است و طبقه ی میانی که تنها قسمتی از غار است که امکان بازدید از آن مهیا است تالاری است و به گفته مسئولان غار بر فراز این طبقه , طبقه ی سومی نیز موجود است. در همان طبقه ی میانی که اجازه یبازدید داریم سرشار از استلاگمیت ها و استلاگتید های فروانی است که زیبایی منحصر به فردی به این غار داده است  

نحوه ی انجام برنامه : مانند تمام غارهایی که سایه ی اقتدار حکومت بر آنها افتاده است از قبیل غار علی صدر , غار کتله خور و غار قوری قلعه در این غار نیز آنچه که بیش از هر چیز انسان را , انسانی را که ذاتا آزاد است می آزارد؛ محدودیت است . این است که می بینی کسانی تو را از دیدن آنچه خدا برایت آفریده باز می دارند, و به فکر فرو می روی که آخر چرا و به چه حق به خود اجازه می دهند که نگذارند افراد, جای جای و قسمت قسمت و طبقه به طبقه ی این غار را ببینند. مگر اینها چه حقی دارند و ما چه حقی نداریم؟ چرا نباید این فزهنگ در کشور ما نهادینه شود که غار ها را به دو قسمت تاریک و روشن بدین سان تقسیم کنند که قسمت اول برای بازدید عموم و قسمت دوم برای غار نوردان که باتجهیزات خود به عمق آن روند؟ و چرا حکومت برای خود این حق را قائل است که هرجا که خواست مردم را محدود کند؟ و اصلا این حق را از کجا آورده؟

براستی علت تمام این محدودیت ها چیست؟ اگر برای این است که غار را تخریب نکنند و زیبایی های آن را به یغما نبرند که خوب راه جلوگیری از این امر ساده است, کافی است غار نوردان را در هنگام خروج بازدید بدنی کرده و برای هر قطعه جریمه ای سنگین مشخص کنند که اگر افراد بدانند قرار است هم جریمه شوند و هم آن قطعه از آنها پس گرفته شود دیگر چنین کاری را انجام نمی دهند, و یا اینکه خود مسئولین غارنوردانی را به عنوان راهنما برگزیند و با هر گروهی که خواهان رفتن به اعماق غار است یکی از آنها را گسیل دارند که این کار هم به اشتغال زایی کمک کرده و هم از تخریب غار جلوگیری می کند و هم برای غار نوردان مفید است که می توانند با راهنمایی های یک بلد جای جای غار را بپیمایند. و اگر برای این است که معتقدند این کار برای غارنوردان خطر دارد با ید از آنها پرسید مگر شما قیم مردمید , به چه حق بر جای خرد مردم تکیه می زنید و حکم صادر می کنید. ودر ضمن اگر بدین گونه است چرا غار های بسیار خطر ناک تر از این قبیل غارهای به تصرف درامده, در سراسر کشور هیچ محافظی ندارند و بازدید از آنها آزاد است.

از این قبیل شکواییه ها که بگذریم دست تخریب متولیان صنعت گردشگری در این غار بیداد می کند به نحوی که تمام کف مسیر خرکت را در غار کف سازی کرده اند و کف عار را نابود ساخته اند و میله هایی فلزی را با پایه هایی سیمانی به زمین متصل کرده اند. ولی باز این قسمت خوب قضیه است, شاهکارشان راه دیگری است که در طرف دیگر این غار گشوده اند که به فکر خود ( که مزیت این خود بر دیگر خود ها فقط این است که قدرت دارد و نه علم ) بازدید کنندگان از یک طرف وارد و از طرف دیگر خارج شوند که با این کار به علت به وجود آمدن جریان هوا در درون غار, غار شروع به خشک شدن کرد, که با مشاهده ی این امر راه خروجی را فعلا بسته اند. واین جاست که می بینیم چگونه ثروت های مملکت را برای نابودی ثروت های مملکت به کار می برند.